Nagising lang ako dahil sa panaginip. Nakakatakot at nakakaiyak. Kwento ko ha.
Yung setting nung dream ko eh asa beach. Nasa bar by the the seaside kame kasama ko yung kaibigan ko. Biglang lumakas yung hangin saka yung mga alon hanggang nagkaroon ng tsunami.Syempre dream ko to kaya exxagerated talaga ang mga scene. Lumayo kami sa seaside, eh saktong bundok yung gilid. Akyat yung mga tao, unahan lahat.Habang tumtaas ang naakyat namin tumataas den yung tsunami at naabutan kami. At s kinamlas malas nahagip yung friend ko(natawa ako sa part na to nung naalala ko). AT dahil sa panaginip ko nga to, isa ako sa mga nabuhay pero duns sa lugar kung san ako nakasurvive eh ako lang mag isa. Nakakatakot talaga kasi kitang kita ko pano kinain ng dagat yung seaside at kung pano naging tahimik ang lahat. Matagl akong nasa bundok dahil natatakot akong magkatsunami ule pagbaba ko.
(Eto yung naiiyak talaga akong part) Nakakababa na ako ng bundok(bigla akong natawa nung tinype ko yun, very minsan lang kita iibigin kasi at ako si maja, ulet nga).
Nakakababa na ako ng bundok tas umuwi ako. Ang unang sumalubong sa akin si ate. Tas niyakap niya ako ng mahigpit. Sumunod si nanay, ansarap pala ng feeling na kayakap sila.At yung na nga nagising na ako. Medyo naiyak talaga ako sa part na to kasi bigla kong naisip na never ko nga pala silang nayayakap pa.Hait as in never, hindi kasi kaming ganung type ng pamilya. I dont have the best family tingin ko lang. I dont even know kung ano ang pakiramdam ng nag pafamily bonding. :L